♥ เ รื่ อ ย เ ปื่ อ ย ♥

 

บอกไม่ถูกว่าเป็นยังไง 

ชีวิต 2-3 วันนี้ เหมือนจะมีความสุข

แต่ ไม่..

 

เหมือนเราหลอกตัวเองไปวันๆเลย เหอๆ

หลอกว่าตัวสำคัญ อย่างนั้น อย่างนี้...

 

ทั้งๆที่รู้ ว่ามันคืออะไร

แต่ใครล่ะ จะอดตั้งความหวังให้ตัวเอง

หวังว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้.. แน่เลย 555

ทั้งที่จริง ควรจะหวังให้มันเป็น ถึงจะถูก..

 

วันนี้ เหมือนถูกความหวังดีดกลับ..

อยากหัวเราะ สมเพชตัวเอง

แต่น้ำตาเสือกไหล.. 

 

ทำไมรู้สึกไร้ค่าแบบนี้..

มีใครเห็นค่าในตัวฉันไหม? 

 

ไม่มี..

 

 

เสียงไก่ขันเป็นสัญญาณให้ชาวนาตื่นแต่เช้ามุ่งหน้าสู่ท้องนาเพื่อเริ่มงานในนา หลังเสียงไก่ขันเสียงอีแม่เริ่มงานดังขลุกขลัก แสงไฟจากตะเกียงและก่อไฟเตาฟืนเพื่อนึ่งข้าวเหนียว เสียงเทน้ำที่หาบมาจาบ่อตักน้ำจากบ่อเทใส่ตุ่มปลุกให้ทุคนต้องตื่น อีพ่อออกไปท้องนาแต่เช้ามืดเพื่อไถนาเตรียมพื้นที่ไว้ปักดำ เมื่ออีแม่เสร็จจากการนึ่งข้าวก็จะตามออกไปติดๆ ส่วนเราก็มีหน้าที่ทำกับข้าวให้พี่กับน้องชายกินเมื้อเช้าก่อนไปโรงเรียน เสร็จแล้วก็เตรียมกับข้าวมื้อเช้าออกไปส่งอีพ่อกับอีแม่ ทุกเช้าอาหารที่จะต้องทำและขาดไม่ได้ แม้ว่าจะมีอาหารอย่างอื่นแล้วก็ตาม คือ แจ่วปลาแดก กับผักลวก

แจ่ว ปลาแดกมีลักษณะแตกต่างจากแจ่วที่เคยรู้จักและเคยได้ยินผ่านหู จำไม่ได้ว่าอีแม่เคยสอนเมื่อใด แต่เราซึมซับและสามารถทำได้อย่างคุ้นเคย มีวิธีทำที่ง่ายไม่ซับซ้อนอะไร ให้เอาพริกชี้ฟ้าดิบมีลูกเขียวปนแดงและหอมกระเทียมเสียบไม้แล้วเอาไปย่างไฟ เมื่อย่างไฟให้สุกเพื่อไม่ให้เหม็นเขียวก็เอามาตำหรือโขลกพอได้ที่แล้วให้ ตักใส่ถ้วย แล้วตักปลาร้าปลาช่อนปลาดุกหรือปลาอะไรก็ได้ที่ดูว่ามันตัวใหญ่ๆวางข้างๆ พริกที่ตำเสร็จแล้ว ฝานมะนาวสักครึ่งเสี้ยววางลงไปด้วยสำหรับบีบเติมรสชาด หรือถ้าไม่มีมะนาวก็ใช้มะม่วงเปรี้ยวฝานบางๆหั่นฝอยลงไป แค่นี้ก็เสร็จแล้วสำหรับการทำแจ่วปลาร้าสูตรดั้งเดิม

แม้ว่าจะมีอาหารอย่างอื่นในมื้อเช้านั้น อีพ่อพูดเสมอว่าถ้าไม่ได้กินแจ่วปลาแดกแล้วมันเหมือนว่ากินข้าวไม่อุ่นท้อง หมายความว่ากินข้าวไม่อิ่มท้อง ยิ่งบางทีมีผักสารพัดที่อยู่ริมรั้ว เช่นผักขา (ผักชะอม) ผักก้านตง ผักตำลึง ยอดลิ้นฟ้า (เพกา) หน่ออ่อนของข่า หรือผักหมน้อยในสวนครัวนำมาลวกจิ้มแจ่วยิ่งเพิ่มรสชาดของแจ่วปลาแดกให้อร่อยยิ่งขึ้น บางทีแจ่วปลาแดกถ้วยนี้สามารถเป็นอาหารมื้อเที่ยงต่อได้อีก ด้วยเหตุผลเดิมๆว่ากินข้าวไม่อุ่นท้องเมื่อไม่ได้กินแจ่ว

หลังเสร็จปักดำนาช่วงเช้าไปจนถึงช่วงบ่ายโมงก็จะเป็นช่วงพักเที่ยงเพื่อกิน อาหาร อาหารหลักๆ อีกอย่างที่ขาดเสียไม่ได้เลยคือส้มตำปลาร้าแม้ว่า อีแม่จะเป็นคนไปหาอาหารมาทำในมื้อเที่ยงเพิ่มอีกก็ตาม บางที่หน้านาที่ไถไว้จำนวนมากๆ ไม่สามารถปักดำให้เสร็จภายในเที่ยงหรือบ่ายโมง ก็จะเลื่อนเวลาพักไปจนบ่าย 2 โมง เพราะถ้าหลังจากพักเที่ยงแล้วจะต้องลงมือถอนต้นกล้าสำหรับปักดำวันต่อไป ดังนั้นจึงต้องเร่งให้เสร็จแม้จะเลื่อนเวลาพักออกไปช้าก็ตาม

เมื่อหยุดพักช้าก็ทำให้เวลาไม่พอที่จะไปหาอาหารมาเพิ่มในมื้อเที่ยง วันนั้น อีแม่จัดแจงเด็ดใบขมิ้นที่ปลูกไว้บนคูนาข้างสระน้ำมาล้างน้ำเพื่อให้ดินที่กระเด็นใส่เวลาฝนตกหลุดออก เสร็จแล้วก็เลือกปลาแดกตัวใหญ่ๆ กะว่ามีเนื้อของปลามากๆหน่อยวางทับลงไปกับพริกและหอมกระเทียมที่โขลกพอหยาบๆ เสร็จแล้วห่อให้มิดชิดกลัดตรงปลายตองด้วยไม้กันไม่ให้หลุดแล้วนำไปตั้งหมกลงบนขี้เถ้าและกลบข้างๆ ให้รอบ ทิ้งไว้ประมาน 5 นาที ความร้อนระอุของขี้เถ้าจะทำให้ปลาร้าสุกและมีกลิ่นหอมหวลทั้งจากเครื่องเทศ และความหอมจากใบขมิ้น นำมาปั้นจิ้มกับข้าวเหนียว บรรยากาศแห่งท้องทุ่งแสงแดดที่ร้อนแรงยามบ่ายมองเห็นแสงความร้อนระยับไกล แต่ก็มีลมพัดเย็นสบายผ่านท้องทุ่งอันไพศาลและความเหนื่อยล้าที่ต้องสูญเสียพลังงานไปกับการปักดำนาหลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน ทำให้หมกปลาแดกของอีแม่ในวันนั้นอร่อยเป็นยิ่งนัก

ด้วยความอร่อยหลากหลายรูปแบบและรสชาดของปลาร้า ที่เติมคุณค่าทางอาหารด้วยผักพื้นบ้านชนิดต่างๆมาเป็นองค์ประกอบมื้อแล้วมื้อเล่า ทำให้เกิดพลังสมองและสองแขน สองขาเติบโตมาต่อสู้ชีวิบนโลกกลมๆ เบี้ยวๆ ใบนี้จนถึงวันนี้

ช่างมหัศจรรย์จริงๆ นะปลาร้า...........

 

 

เคยไหม..

 

วันหนึ่ง คุณใจจดใจจ่อ รอคอยอะไรบางอย่าง

 

และคาดหวังกับมันมาก..

 

คุณตั้งใจทำทุกอย่าง เพื่อสิ่งนี้

 

แต่แล้ววันหนึ่ง..

 

สิ่งที่คุณรอก็ไม่มา..

 

ไม่ใช่ไม่มาสิ.. เรียกว่า "เลยไป" ถึงจะถูก

 

แล้วสิ่งที่คุณได้รับ คือคำปลอบใจช้ำๆว่า.. พรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้ว

 

อืมม.. ก็ถูกนะ จะช้าหรือเร็ว ก็มีค่าเท่ากัน

 

แต่ความรู้สึก ไม่เหมือนกัน

 

.... ถ้าเฝ้ารอและได้ในสิ่งที่ตั้งใจรอ

 

มันมีคุณค่านะ..

 

แต่ถ้าได้ในวันที่ไม่รอ..

 

ฉันก็พูดไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไง

 

ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า "ก็ยังดี"

 

ขอบคุณนะ ที่ไม่เคยให้ความสำคัญอะไรกันเลย

 

....... 

 

มันก็เป็นแบบนี้แหล่ะนะ..

ทั้งๆที่คิดไว้ เตรียมใจไว้ ทำใจมานาน

ก็ยังทำใจลำบากอยู่ดี..

ต้องยอมรับ.. คำนี้ก็ยังยืนยันเหมือนเดิม

ไม่ว่าจะเจออะไร ก็ต้องทำใจให้ยอมรับ

 

ขอบคุณนะ

ที่พูดให้รู้สึก.. อีกครั้ง

 

วันนี้.. มาทำงานเป็นวันแรก

หลังจากที่ป่วยเกือบ 3 เดือน เต็มๆ

 

อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป แต่บางอย่างก็ยังเหมือนเดิม

 

เด็กนักเรียนเยอะขึ้น ครูใหม่เพิ่มมา 2-3 คน

แต่ระบบการจัดการ.. ยังเหมือนเดิม เหอๆ

 

เหนื่อยเหมือนกันแห่ะ กับการลากขาพร้อมด้วยไม้เท้าค้ำยัน..

เดินไกล ต้องขึ้นบันไดอีกด้วย โชคดีที่สอนอยู่ชั้น 2

 

หลายคนบอกยังไม่ต้องไปทำงานหรอก..

แต่ใครจะเข้าใจเราบ้าง.. ว่าการนั่งๆนอนๆอยู่เฉยๆให้เป็นภาระของที่บ้าน

มันทรมานนะ.. สภาพร่างกาย โอเค ทุกอย่าง ยกเว้นยังเดินไม่ได้ไม่ถนัด 

แต่ใช้ไม้ค้ำยันช่วยก็เดินได้สบายๆแต่จะเหนื่อยนิดหน่อย ไม่เป็นไร

 

ร่างกายไม่พร้อมแต่หัวใจพร้อมเสมอและสู้ตลอด

ตอนนี้กำลังใจที่เคยได้ เริ่มจะเหือดหายแล้ว

ก็ต้องพึ่งกำลังใจจากตัวเองนี่แหล่ะ.. 

 

ยิ่งเป็นแบบนี้ ถ้าเราทำได้เหมือนคนอื่นๆ มันก็เป็นแรงให้เราฮึดสู้ต่อได้เหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เคยไหม..? อยู่ๆก็เหนื่อย อยู่ๆก็เบื่อ..

 

รู้สึกเหมือนชีวิตอยู่กับความเคยชิน..

ทำอะไรด้วยความเคยชิน.. เพราะเคยทำ เพราะเคยพูด

ก็เลยต้องทำ ก็เลยต้องพูด... งั้นหรอ

 

ฉันเป็นทุกข์ ก็ทุกข์อยู่คนเดียว..

ไม่มีใครรับรู้..

ไม่อยากให้ใครเป็นทุกข์เพราะฉัน

 

ไม่เคยบ่น ว่าฉันแบกมันหนักแค่ไหน..

สิ่งเดียวที่ทำให้มีกำลังใจ ให้มีแรงสู้ และอยู่ได้..

คือ " เธอ "

ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง

ก็ "ฉันรักเธอ"

 

น้ำตาที่ไหลไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่มันว่างเปล่า

อยู่ๆก็ไหล..

 

ฉันป่วย.. เป็นเดือน...เบื่อเหมือนกัน

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ

 

วันนี้ ได้กลับบ้านซะที...

ฉันจะได้ออกจากห้องสีเหลี่ยมแคบๆ

ใจหายนิดหน่อย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จริงๆแล้วไปมาเป็นเดือนแล้วล่ะ

แต่ไม่ได้เข้ามาอัพเดท อิอิ

วันนี้ หาไรทำ พยายามไม่ให้ว่าง เลยแวะมาซะหน่อยย

 

ขาไปแต่งตัวเรียบร้อยเต็มยศ อิอิ

ขากลับ แล้วแต่ท่าน 5555

 

ไม่รู้จะพูดไร.. เอาเป็นว่าดูรูปแล้วกันนะ...  ณ ค่ายลูกเสือไร่พญาเย็น

 

 

 

มาดูที่พักกันดีก่าาาาา น่ารักดี ^^ 

 

 

 

 

กำลังออกเดินทางไกล (ขึ้นเขาระยะทาง12กิโลเมตร)

 

ต้องเดินจากเขาลูกนี้ อ้อมไปบนเขาทางด้านขวามือแล้วไปลงที่ฝั่งต

เอ้าา อึ๊บ ๆ ๆ เหอๆ พ่อเสือกำลังปีนเขา 5555

 

หลังจากเดินขึ้นเขามา 12 กม. เหอๆๆ แต่ละนาย แต่ละคน... สะบัก สะบอม ไปตามๆกัน

 

เหนื่อยแล้วหรอเนี่ยะ!!!! หุหุ

 

เสร็จสิ้นภาระกิจเดินทางไกล